Pierwsze Boże Narodzenie w Polsce spędziłem sam. Rodzina została w Gruzji, a bilety w grudniu były za drogie. Dwudziestego czwartego siedziałem w mieszkaniu i oglądałem film, kiedy ktoś zapukał do drzwi. To była pani Halina z naprzeciwka.
„Nie może pan siedzieć sam w Wigilię” – powiedziała i po prostu zaprosiła mnie do siebie. W jej mieszkaniu było już dziesięć osób: dzieci, wnuki i jeszcze jeden sąsiad, student z Indii. Na stole leżało siano pod białym obrusem, a jedno miejsce było puste. Pani Halina wytłumaczyła, że to miejsce dla niespodziewanego gościa. Tego dnia było ono dla mnie.
Najpierw wszyscy podzielili się opłatkiem i złożyli sobie życzenia. Potem zaczęła się kolacja: barszcz z uszkami, karp, pierogi z kapustą i grzybami, kompot z suszonych owoców. Naliczyłem dziesięć potraw, a pani Halina powiedziała, że tak musi być – dwanaście to za dużo pracy. Mięsa nie było, bo w Wigilię się go nie je.
O północy poszliśmy razem do kościoła na pasterkę, chociaż nie jestem katolikiem. Śpiewaliśmy kolędy, a ja rozumiałem może połowę słów. Wracając do domu, pomyślałem, że dziś polski przestał być dla mnie tylko językiem egzaminu. Od tego czasu każdą Wigilię spędzam u pani Haliny.